• Uitvaart

    Vandaag woonde ik een uitvaart bij die mijn ‘gevoel voor juistheid’ aanraakte. Beter kan ik het niet uitdrukken. Opgegroeid in een milieu waarin ‘hoe het hoort’ aanvankelijk best belangrijk was, heb ik vanaf mijn tienerjaren God en gebod, normen en tradities overboord gegooid. Ik weigerde dingen te doen ‘omdat het zo hoort’, ik wilde zelf de waarde der dingen ontdekken.

    De waarde van een uitvaart, zo ontdekte ik, is minstens tweeledig. Ten eerste wordt de overledene uitgeleide gedaan. Ten tweede krijgen de nabestaanden gelegenheid afscheid te nemen en een eerste stap te zetten naar het leven ‘erna’.

    In de afgelopen vijfentwintig jaar is het accent verschoven naar dat tweede deel: de uitvaart als ondersteuning van de nabestaanden bij het afscheid en verder leven. Dat gebeurt overigens met een ruime mate van aandacht voor het leven van de overledene: een goede uitvaart is er één die past bij het zojuist afgesloten leven.

    Maar het uitgeleide doen heeft nog een aspect, dat naar de achtergrond is verschoven. En dat gaat over hoe de gestorvene nu verder moet. Dat kan een groot vraagteken zijn. De uitvaart kan voor hem of haar een wegwijzer zijn naar het leven ‘erna’. Hoe je dat vanuit je achtergrond ook noemen wilt: hemel, licht, niets, nirwana, akhirah, enzovoort. De meeste religies hebben uitvaartrituelen waarin aandacht is voor dit aspect. Maar wie (h)erkent dat nog? Ik ben vast niet de enige die tradities overboord heeft gegooid omdat ze leeg leken.Mandala 29 april

    De uitvaart van vandaag combineerde de twee waarden op een evenwichtige manier. Er was ruimte voor de nabestaanden en hun proces. En de gestorvene werd erdoor geholpen. In een langdurig ziekteproces was deze mens vast komen te zitten in angst, zorgen en verdriet. Tijdens de uitvaartbijeenkomst was aandacht voor de hele mens, dat werkte voor de gestorvene als een lichtje dat werd aangestoken. Toen vervolgens het levensverhaal ook nog in een breder perspectief werd gezet, was ervaarbaar dat het wezen (geest, ziel, kern?) weer contact kon maken met zijn oorspronkelijke essentie-energie. Alsof dit wezen ontwaakte in licht, wist wat hem te doen stond, en enthousiasme voelde om zijn weg te vervolgen.

    Daardoor voelde ik mij geraakt in mijn ‘gevoel voor juistheid’. Daardoor ben ik blij dat ik erbij mocht zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *