• Omkeren (4)

    Omkeren heeft een domino-effect. Of niet, en dan hou je ermee op en val je terug in je oude patroon. Dat wist ik niet eerder en daardoor ben ik al heel wat keren begonnen met omkeren zonder blijvend effect. Op de terugweg van de moestuin – waar ik heel wat onkruid heb omgekeerd om de gezaaide plantjes meer ruimte te geven – had ik het opeens door. En wilde erover schrijven.

    Omkeren begint bij mij als ik het oude patroon helemaal zat ben. Fase 1: voelen dat het anders moet. Dan ga ik voorrang geven aan de dingen die ik echt graag wil doen. Fase 2: het doen omkeren. Dat gaat een tijdje vol enthousiasme goed, het voelt als een bevrijding, ik word er blij van. Maar na verloop van tijd zakt het af, per slot van rekening zijn er ook allerlei afspraken om rekening mee te houden, werk, dingen die moeten.

    Hier is het punt waar je weer in je oude patroon vervalt. Tenzij je doordringt tot fase 3: het denken omkeren. Dat is de fase die ik nu aarzelend betreed. Thuisgekomen uit de moestuin stortte ik me bijna onmiddellijk op al die dingen die moeten. Net op tijd herinnerde ik me dat ik zojuist had ontdekt hoe het zat met omkeren en dat ik daarover wilde schrijven.

    Ik denk altijd dat ik sneller moet. (Ik vind ook dat de groenten sneller moeten groeien.) Daardoor zou ik mezelf vandaag niet de tijd gunnen om te schrijven. En daarmee de gedachte om te keren dat voorrang voor de dingen die ik echt graag wil, alleen kan als de dingen die moeten daar ruimte voor overlaten.

    Wat ik bedenk als tijdverlies, zou wel eens tijdwinst kunnen zijn. Als ik nu dit omkeerproces afmaak, hoef ik niet weer maandenlang in het oude patroon te leven voordat ik bij fase 1 beland en opnieuw begin met omkeren. Wat doorgaan met dit proces zal brengen, weet ik niet. Dat is spannend. En daarom is het zo makkelijk om als vanzelf terug te keren tot de oude orde van de dag.Rozenknop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *