Visie

De weg van het hart

Waar gaan we naartoe, hoe moet het verder? Zowel in gesprekken als in talloze readings kom ik deze vraag tegen. Bijna steeds gekoppeld aan het verlangen spanning, strijd en angst los te laten, en ruimte te maken voor onbevangenheid, levenslust, enthousiasme dat er van nature is. Iedereen wil verbinding, een bijdrage leveren aan het geheel. Velen kennen voorwaarden om mee te mogen doen en afwijzing als je niet aan de voorwaarden voldoet. Resultaat: we doen onszelf geweld aan omwille van geaccepteerd worden en succesvol zijn. En dat is reuze begrijpelijk! Want hoe pijnlijk het is als dat niet lukt. Wie wil dat nou voelen? Dat doet zeer in je hart, in je lijf, in je ziel. Maar eigenlijk willen we iets anders.

Niet uitgaan van de prikkels van buiten, maar trouw worden aan jezelf. Niet alleen winst maken voor de aandeelhouders, maar waarde toevoegen aan de samenleving. De weg van het hart gaan. En dat is een leerproces. Een waarin je eigen meesterschap leert opbouwen. Zodat je zelf kunt beoordelen of je waardering verdient omdat je echt bent, leeft en werkt volgens de waarden die voor jou van wezenlijk belang zijn. Omdat je gemotiveerd bent van binnenuit, door je eigen drijfveren.

Je bijdrage kan zoveel groter en wezenlijker zijn als je inbrengt wat je ten diepste te bieden hebt, dan als je alleen maar reageert op de vraag van buiten.”

Velen van ons hebben geleerd dat dat egoistisch is, dat we dan niet deugen en niet nuttig zijn voor de maatschappij. Ik heb in de loop van de jaren ontdekt dat dit niet waar is. Het verlangen om onszelf in dienst te stellen van het geheel is universeel. Als het dan maar ons werkelijke, wezenlijke zelf mag zijn, niet een kunstje dat we eruit kunnen persen vanuit het keurslijf dat ons is toebedeeld. Steeds meer mensen merken dat het maatschappelijke keurslijf dat we met z’n allen gecreëerd hebben, hen niet goed (meer) past. Velen willen zich er niet meer in laten persen, velen kunnen het niet. Daarom hebben twintigers tegenwoordig al een midlifecrisis. Daarom lijden zoveel mensen aan burnout, overspanning en vermoeidheidsziekten. Zoals we roofbouw hebben gepleegd op de aarde, zo hebben we het ook op onszelf gedaan. En dat werkt niet meer.

We hebben massaal behoefte aan andere vormen van leven en samenwerken, samen leven. Om die te realiseren is het nodig dat we eerst weer contact gaan maken met de motivatie van binnenuit. De weg van ons hart terugvinden. Onszelf gaan waarderen naarmate we die meer volgen.

Dat is waar ik aan bij wil dragen. Daarom kies ik als motto ‘Ontspannen in wie je bent’. Want daar, thuis bij jezelf, kun je voelen wie je bent en ervaren dat dat goed is. Daar kun je je innerlijke veiligheid voelen. Ontdekken wat je te bieden hebt en dat ontwikkelen. Dan drijf je de innerlijke motor aan, dan ontspan je in wie je bent en vind je de weg van je hart terug.”

Wil je van gedachten wisselen? Neem gerust contact op of reageer hieronder!

 

One Responseso far.

  1. Fredo Leewis zegt:

    Beste Anneke,
    ik wil je even complimenteren met je mooie site. Goede tekst ook, een tekst naar mijn hart. En een heel leuk idee, dat mandala tekenen aan de keukentafel.
    Hartelijke groeten,
    Fredo Leewis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *